samotnawśródtłumu

Matka po raz kolejny odbija sobie na mnie to, że nie wyszło jej z ojcem, to, że nie sprawdza się w roli partnera. Nie pomaga jej tylko dlaczego JA za to obrywam. Skoro tak mnie nienawidzi to po co mnie w ogóle urodziła, mogła usunąć. Przejechałam dzisiaj pół miasta, byłam w kilku sklepach, żeby kupić to czego chciała, tylko po to żeby dowiedzieć się że i tak nie takie, że to nie to czego oczekiwała. Tak samo te jej durne pytania w stylu "posoliłaś ziemniaki?" nie mamo jestem "taka" malutka i nie wiem, że trzeba to zrobić. "Tam w rogach jeszcze zmyj bo zaraz kurz stamtąd wyleci i podłoga znów będzie brudna. No oczywiście w rogach nie zmyłaś". Problem w tym mamo, że w rogach też zmyłam. Ale i tak zaraz okaże się, że umyłam podłogę nie pod takim kątem jak trzeba. Skoro ja tak wiele rzeczy robię źle to sama się tym zajmiesz tobie to wyjdzie idealnie. Według niej powinnam być przez cały dzień wypoczęta, bo przecież ja w tej szkolę nic nie robię. Nie mam prawa mieć chwili odpoczynku. Powinnam przecież 24h prać, sprzątać, zmywać naczynia, wynosić gazety, gotować, robić zakupy i jeszcze miliard innych rzeczy. Już kilka razy usłyszałam od Ciebie, że nie zachowuje się jak nastolatka. A może to ty spowodowałaś, że musiałam bardzo szybko dorosnąć. Może gdybym codziennie chodziła na imprezy, piła, paliła, brała narkotyki, zaszła w ciąże może byłabyś na reszcie szczęśliwa, miałabyś swoją idealną córkę- nastolatkę. Kiedy mówiłaś to po raz kolejny miałam ogromną ochotę ostro się najebać wrócić do domu i zapytać czy teraz zachowuje się jak nastolatka.